Η γεωγραφική θέση, ο γεωφυσικός πλούτος και η έντονη εναλλαγή ανάγλυφου και κλιματικών τύπων της χώρας μας διαμόρφωσαν μία μεγάλη ποικιλία οικοσυστημάτων. Οι βασικοί τύποι οικοσυστημάτων που απαντώνται στην Ελλάδα είναι: τα θαλάσσια οικοσυστήματα, οι λιμνοθάλασσες, οι ύφαλοι, τα παραλιακά έλη και αλίπεδα, οι αλμυρές στέπες, οι χαλικώδεις και αμμώδεις ακτές, οι αμμοθίνες, οι βραχώδεις ακτές, τα ρέοντα και στάσιμα ύδατα, τα τέλματα και έλη, τα παραποτάμια δάση, τα φρύγανα, οι μακίες, τα ξηρά λιβάδια, τα υγρολίβαδα, οι αλπικοί και υποαλπικοί λιβαδικοί σχηματισμοί, τα φυλλοβόλα δάση, τα μεσογειακά, ορεινά, υποαλπικά δάση κωνοφόρων, οι σκληροί δενδρώνες, οι σάρες, οι εσωτερικοί βραχώδεις σχηματισμοί, τα εσωτερικά σπήλαια και τα ηφαιστειακά πεδία.

Στην Ελλάδα σε κάθε 1.000 τ. χλμ. αναλογούν 42 είδη χλωρίδας, ποικιλία που μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτόν της χλωρίδας του Ακρωτηρίου της Νότιας Αφρικής. Η ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνει περίπου 6.000 είδη φυτών, από τα οποία 1.005 είναι ενδημικά της Ελλάδας, και από αυτά περίπου 894 είδη είναι σπάνια ή απειλούμενα. Επίσης, η Ελλάδα φιλοξενεί ιδιαίτερα πλούσια πανίδα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ηπείρου, αναλογικά με την έκτασή της, συνδυάζοντας είδη ευρωπαϊκής, ασιατικής και αφρικανικής προέλευσης. Τα γνωστά είδη σπονδυλόζωων υπολογίζονται σε : 116 θηλαστικά, 422 πουλιά, 60 ερπετά, 20 αμφίβια, 126 ψάρια γλυκού νερού, 462 ψάρια θαλασσών (συνολικός αριθμός 1206).

Για την προστασία του ιδιαίτερου αυτού φυσικού πλούτου έχει αναπτυχθεί ένα δίκτυο περιοχών με διαφορετικό καθεστώς προστασίας όπως τα εθνικά πάρκα και εθνικοί δρυμοί, τα αισθητικά δάση, τα διατηρητέα μνημεία της φύσης, τα καταφύγια άγριας ζωής, οι υγρότοποι διεθνούς σημασίας (Σύμβαση Ραμσάρ), οι ζώνες ειδικής προστασίας, οι τόποι κοινοτικής σημασίας, τα μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς κ.ά. Ταυτόχρονα, αναπτύσσονται δράσεις όπως η ολοκλήρωση της Εθνικής Στρατηγικής και του Σχεδίου Δράσης για τη Βιοποικιλότητα, όπως και για τη δημιουργία του θεσμικού πλαισίου για τη διατήρηση της βιοποικιλότητας στην Ελλάδα.


Προστατευόμενες Περιοχές σύμφωνα με την Εθνική Νομοθεσία

Εθνικοί Δρυμοί (Πυρήνες)

Εθνικοί Δρυμοί (Περιφερειακές Ζώνες)

Εθνικά Πάρκα

Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα

Περιφερειακές Ζώνες Εθνικών Πάρκων

Περιφερειακές Ζώνες Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων

Περιοχές Απόλυτης Προστασίας της Φύσης

Περιοχές Απόλυτης Προστασίας της Φύσης σε Εθνικά Πάρκα

Περιοχές Απόλυτης Προστασίας της Φύσης σε Θαλάσσια Πάρκα

Περιοχές Προστασίας της Φύσης

Περιφερειακές Ζώνες Περιοχών Προστασίας της Φύσης

Περιοχές Προστασίας της Φύσης σε Εθνικά Πάρκα

Περιοχές Προστασίας της Φύσης σε Θαλάσσια Πάρκα

Αισθητικά Δάση

Προστατευόμενα Δάση

Διατηρητέα Μνημεία της Φύσης

Προστατευόμενοι Φυσικοί Σχηματισμοί, Προστατευόμενα Τοπία και Στοιχεία των Τοπίων

Καταφύγια Άγριας Ζωής (ΚΑΖ)

Ελεγχόμενες Κυνηγητικές Περιοχές

Εκτροφεία Θηραμάτων

Λοιπές Προστατευόμενες Περιοχές

Το σύνολο των Προστατευόμενων Περιοχών

Το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA2000 είναι ένα δίκτυο ζωνών προστασίας της φύσης που εκτείνεται σε ολόκληρη την Κοινότητα και έχει ως στόχο να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη διατήρηση σε ικανοποιητικό επίπεδο των πλέον πολύτιμων και απειλούμενων ειδών και ενδιαιτημάτων.Το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο NATURA2000 είναι ένα δίκτυο ζωνών προστασίας της φύσης που εκτείνεται σε ολόκληρη την Κοινότητα και έχει ως στόχο να διασφαλίσει τη μακροπρόθεσμη διατήρηση σε ικανοποιητικό επίπεδο των πλέον πολύτιμων και απειλούμενων ειδών και ενδιαιτημάτων.

Περιοχές του Ευρωπαϊκού Οικολογικού Δικτύου Natura2000


Βιοποικιλότητα

Ο όρος “βιοποικιλότητα” χρησιμοποιείται για να εκφράσει την ποικιλία των μορφών ζωής σε έναν συγκεκριμένο χώρο. Παρά όμως την απλότητα και σαφήνεια του όρου, το περιεχόμενό του θεωρείται μια από τις πλέον αφηρημένες και αμφιλεγόμενες έννοιες της οικολογίας. Ο λόγος είναι ότι δεν υπάρχει μία, αλλά πολλές βιοποικιλότητες, σε διάφορα επίπεδα οργάνωσης της ζωής και ότι δεν είναι ενιαίος ο τρόπος έκφρασης ή καλύτερα εκτίμησής της.

Πρακτικά, μπορούν να διακριθούν τέσσερα διαφορετικά επίπεδα βιοποικιλότητας, το καθένα από τα οποία έχει διαφορετική σημασία αλλά στην πράξη, αποτελεί κομμάτι αναπόσπαστο ενός ενιαίου συνόλου:

  • Το πρώτο επίπεδο είναι εκείνο της γενετικής βιοποικιλότητας η οποία εκφράζει το εύρος των κληρονομικών καταβολών ενός συγκεκριμένου είδους.
  • Το δεύτερο επίπεδο βιοποικιλότητας είναι αυτό της βιοποικιλότητας των ειδών φυτών και ζώων η οποία εκφράζεται με τον αριθμό (πλήθος) των ειδών φυτών και ζώων που απαντούν σε μια συγκεκριμένη περιοχή.
  • Το τρίτο επίπεδο βιοποικιλότητας, γνωστό ως βιοποικιλότητα οικοσυστημάτων (ecosystems) ή τύπων φυσικών οικοτόπων (habitats), εκφράζεται με τον αριθμό (πλήθος) των συνδυασμών ειδών φυτών και ζώων που συναντώνται σε μια συγκεκριμένη περιοχή.
  • Το τέταρτο επίπεδο βιοποικιλότητας είναι εκείνο της βιοποικιλότητας των τοπίων, το οποίο εκφράζεται με τον αριθμό ή το πλήθος των τύπων τοπίων που εμφανίζονται σε μια περιοχή ή σε μια χώρα.

Τύποι Χερσαίων Οικοτόπων